http://www.youtube.com/watch?v=-wIfh0iDxGA

Ik ben erg benieuwd hoe die dingen in het plaatje van de Nederlandse verkeerswetgeving passen. Iemand enig idee?

Ze kunnen maximaal 16 km / uur. Puur common sense zou ik zeggen niet harder dan 7 km / uur op de stoep en anders op het fietspad. Geen helm nodig want zowel fietsers als ouderwetse skates gaan harder.

Met normale skates mag je zowel op het fietspad als op de stoep rijden en tel je als voetganger. De pagina zegt verder  dat men “voor informatie over de verkeersregels voor gemotoriseerde skateboarden” contact moet opnemen met de RDW.

Alleen gecertifieerd gehandicapten mogen met een Segway op de stoep rijden. Zo’n ding is echter een stuk zwaarder, lomper en minder manoeuvreerbaar. Overigens geldt dan een maximumsnelheid van 6 km / uur.

Voor elektrische fietsen geldt dat ze tellen als gewone fiets, mits ze niet harder gaan dan 25 km / uur en alleen werken als de bestuurder zelf ook kracht levert. Je mag dan dus niet op de stoep rijden. Bij SpnKix hoef je na een eerste zetje zelf geen kracht te leveren, maar je bent wel flink wat energie kwijt aan balanceren en sturen. Ik kan me ook voorstelen dat het argument van de eigen kracht vooral van belang is bij hogere snelheden.

Een snorfiets heeft een motor, twee tot drie wielen en kan niet harder dan 25 per uur. SpnKiX heeft er echter vier (en om het nou als twee losse snorfietsen te zien…). Als ik de definities goed begrijp, ben je dan automatisch een motorvoertuig. Als er iets is wat je niet wil zijn, is het wel een motorvoertuig…

Er schijnt ook nog zoiets te zijn als een motorstep. Die valt bij minder dan 25 km/uur onder de categorie snorfiets en moet bijvoorbeeld een kenteken hebben. Dan maar hopen dat je niet over dat kenteken struikelt… Als ik echter naar advertenties voor motorsteps kijk, is mijn indruk dat ze mikken op de hogere snelheden.

En hoe denken verzekeringen er over?

Mijn visie op het leven zal voor de meeste mensen waarschijnlijk vreemd overkomen en in dat geval geldt: don’t try this at home! Als je bekend bent met Tim Ferriss dan is het een stuk beter te volgen. Het Nederlandse pensioenstelsel is totaal niet berekend op mijn manier van denken en dat pakt gunstig uit.

Waarom en hoeveel pensioen?

Ik zie een pensioen als een worst-case scenario. Misschien ben ik na m’n 67e (of 85e …) totaal niet meer interessant voor de arbeidsmarkt; mijn vaardigheden verouderd, mijn denksnelheid te traag, mijn mening te sterk, noem maar op. Misschien is mijn denkvermogen door normale slijtage afgenomen, misschien door een herseninfarct. Misschien is er nog wel werk, maar is dat werk dusdanig zinloos dat ik liever als vrijwilliger aan de slag ga. Of misschien is het ronduit verboden om te werken vanaf een bepaalde leeftijd.

Wat heb ik onder die omstandigheden nodig? Als je Seneca moet geloven vrijwel niks. Een bord rijst per dag en een doek om je warm te houden. Maar Seneca is zelfs niet bang voor de dood en zo Stoïcijns ben ik niet. Bovendien is er zoiets als AOW. Die zal misschien wat versoberd worden, maar ik verwacht hier geen Amerikaanse toestanden. Mochten die er wel komen, dan ben ik niet de enige met dat probleem.

Ik heb niet veel geld nodig; exclusief verzekeringen, studieschuld aflossen, reizen en dure gadgets kan ik makkelijk rondkomen van €600 in de maand. Ik ga er echter vanuit dat als ik een grumpy bejaarde ben, ik geen huisgenoten wil en in het algemeen een grotere behoefte aan luxe heb. Ik kom dan op een streefbedrag van €1300 netto. Ik ben daarin zeer pessimistisch over de kosten van onderdak en wellicht wat optimisch over verzekeringspremies. Hoe dan ook geeft 1,5 keer AOW de nodige ruimte waarmee ik kan concurreren met pure AOWers.

Pensioenopbouw

De hele berekening kan je terugvinden in deze spreadsheet. Ik begin met het netto streefbedrag van €1300 per maand. Vervolgens kan je op deze site opzoeken hoeveel bruto aanvullend pensioen je bovenop je AOW nodig hebt. In mijn geval €5000 per jaar. Daar haal je eventueel het jaarlijkse bedrag vanaf dat je reeds hebt opgebouwd.

Vervolgens is de vraag: hoeveel jaar moet ik in loondienst in een traditionele sector werken om voldoende pensioen op te bouwen? Uiteraard kan je ook op andere manieren pensioen opbouwen, maar dit rekent het makkelijkst. Elk jaar dat je werkt, wordt 1,75% van je jaarloon boven de €14.000 opgeteld bij je pensioenopbouw. Ik moet waarschijnlijk hard m’n best doen om als corporate drone minder dan €35.000 per jaar te verdienen; in dat geval moet ik 13 jaar in loondienst werken. Bij €45.000 is het zelfs maar zes jaar.

Ik hoef dus niet voor 2036 een vaste baan te regelen. Tenminste, wat pensioenopbouw betreft. Ik zou natuurlijk ook nu als ZZPer al wat geld in een pensioenfonds kunnen stoppen, maar omdat ik een vrij laag pensioen nastreef, het gros van de inleg vandaag naar de babyboomers gaat en het financiële systeem wankelt, is het strategisch om daarmee te wachten. Bovendien vermoed ik dat ik als zelfstandige buiten de boot val en veel hogere premies moet betalen, maar dat heb ik niet uitgezocht.

Verwar het systeem

Het pensioenstelsel gaat uit van Jan Modaal, Henk en – doe effe normaal – Ingrid. Zij werken hun hele leven bij dezelfde werkgever, liefst met vergrijsde vakbond en starre CAO. Kantoorpolitiek is de orde van de dag en ze tellen wanhopig af tot het moment dat ze daarvan verlost worden. Uiteraard willen ze er niet teveel in inkomen op achteruit gaan. Dat alles leidt tot een gemiddelde erfenis van €110.000 euro, wat neerkomt op een maandelijks pensioenoverschot van €600.

Er zijn grofweg drie manieren waarop ik geld bespaar door af te wijken van de norm:

1. Minder luxe
2. Een vast bedrag kiezen in plaats van een relatief bedrag
3. Laat instappen

#PensioenOpStand

Jongeren klagen, terecht, dat het huidige en nieuwe pensioenstelsel enorm in het voordeel werkt van de oudere generaties. Sommigen leggen daarbij de nadruk op de rol van de doorsneepremie, anderen op een structureel optimisme van pensioenfondsen dat uiteindelijk door onze generatie opgehoest moet worden.

Vervolgens mondt dat klagen uit in een soort fatalisme: we hebben nauwelijks vertegenwoordiging en de meeste jongeren boeit het niet want het is ver van hun bed. Zelfs een petitie ondertekenen is al teveel gevraagd voor 99.99% van de jongeren.

Wat echter vergeten wordt, is de aloude wijsheid dat wie betaalt, bepaalt. En wie betalen er in dit stelsel? De jongeren. Waarom zouden we dan moeilijk doen over stemrechten, als we een veel krachtiger onderhandelingsmiddel in handen hebben: niet betalen.

Dus, als je echt actie wil ondernemen en geen dief van je eigen portemonnee wil zijn, stop dan met het betalen van pensioenpremie!

Mag dat niet omdat je onder een CAO valt? Misschien is het dan een idee om wat druk op je vakbond uit te oefenen; bij een aangekondigde staking kan je bijvoorbeeld met alle jongeren organiseren dat het bedrijf op piek performance door blijft draaien. Die twee procent loonsverhoging weegt waarschijnlijk niet op tegen de uitholling van je pensioen. Uiteraard op eigen risico.

Een groot deel van de jongeren hoeft zelfs niks te doen om in actie komen: zij werken als zelfstandige, in een sector die geen pensioen regelt of bouwen geen pensioen op omdat ze steeds van uitzendbureau wisselen, werkloos zijn of nog studeren. Het enige wat ze straks moeten doen wanneer ze een baan aangeboden krijgen, is even navragen hoeveel pensioenpremie ze kwijt zijn van hun bruto loon en daarover mopperen.

Als genoeg jongeren dit doen, worden we vanzelf wel een keer op gesprek uitgenodigd. En dan kunnen we bespreken hoe iedereen z’n steentje kan bijdragen aan een goede collectieve oudedagvoorziening.

Mormom Temple in Salt Lake City

As I was talking to our guides I learned some interesting things about their system, not the religious system but organizational system. They have a massive international exchange program, where people sign up to become a missionary for two years in a random country. They send in their resume to Salt Lake City Headquarters which is then prayed over and then they get a letter inviting them to pack their suitcase and go to whatever country they’ve been chosen to go to. There’s a rumor that the cutest girls from all over the world get invited to Utah, which might explain why they also need to attach a photo.

The big question I was left with after the tour was: how do they get through the obnoxious US immigration system? They are doing something for two years that can only be defined as labor and it’s certainly not the kind of skilled labor H1B visas call for. Could there be some special religion related visa?

Meanwhile back in Silicon Valley, companies are struggling with a shortage of talent. In addition, many foreigners would love to set up a company here or join a brand new startup, but they run into immigration issues. Yes you can easily set up a company in the US, but the immigration system doesn’t allow you to work for it. At least not longer than a standard business visa allows you to and even that’s a gray area. Also you can’t do freelance work on the side to make a living, which is the best way to bootstrap a company that doesn’t immediately appeal to investors.

There are a couple of solutions. You can work for a company that has already received funding; they can sponsor you on an H1B visa. Some progress is being made on the Founder Visa, which would allow you to enter the country with a slightly less ridiculously large bag of money. Another solution would be to turn the Bay Area into a Special Administrative Region similar to what Hong Kong is to China, with its own passports and legislation. That would get around the inevitably slow decision making velocity of an oversized country.

My experience with the Mormoms suggest an entirely different approach: what if we create an entrepreneurial religion? Entrepreneurs from all over the world would be missionaries. Our temple is a hacker-space. And where typical religious business models take a percentage of up to 10% of personal income, we’d take equity in their companies, just like an incubator.

Of course we could take this idea further. How about a completely atheist religion? We’d watch TED talks in stead of prayers. It would encourage a productive lifestyle, where missing a weekly review or checking your email more than once a day is a sin, which you can confess. And we’d use MRI technology to help you get religious experiences.

Here’s the Lean Canvas:

Entrepeneurial Religion Lean Canvas

The thing I’m most worried about is whether there’s any red tape making it impossible to start a religion without a god. Or perhaps a religion must have been around for X years in order to apply to those missionary visas.

Let’s discuss it here or on Hackernews.

Een belangrijk probleem dat even aan bod kwam is het fenomeen scheefwonen, waar ik als trots scheefwoner al eerder over geschreven heb. Men was het er wel over eens dat de scheefwoners in kwestie weinig kwalijk te nemen is; je kan nergens heen en waarom zou je vrijwillig meer geld gaan uitgeven?

Dat wil niet zeggen dat er geen maatschappelijk probleem is. Een derde van de sociale huurwoningen wordt scheef bewoond aldus De Langen. Zonder scheefwoners zou er een enorm overschot aan sociale huurwoningen zijn in Utrecht. Ik vermoed zelf dat de prijs van private woningen ook een stuk lager zou liggen als die 1/3e woningen op een slimme manier in de vrije sector terecht komen. Mensen die nu in hun eentje in een sociale huurwoning wonen, gaan iemand in huis nemen om de hogere kosten aan te kunnen, waardoor een berg woningen vrij komt, waardoor de prijs zakt.

Maar wat is die “slimmie manier”? Een aantal oplossingen kwamen aan bod:

1. Liberaliseer de hele woningmarkt (alle prijzen naar vrije markt niveau) en compenseer dat met een hogere huursubsidie waar nodig. Dit werd door iemand in het publiek voorgesteld en is ook mijn favoriete oplossing. Het haalt een hoop complexiteit weg.
2. Verhoog de huur voor mensen met een hoog inkomen geleidelijk. Dit is waar het kabinet op aast als ik me niet vergis. De vraag is of je je als woningcorporatie moet bemoeien met het inkomen van individuele bewoners. De Langen was hier in ieder geval op tegen, vandaar de volgende optie:
3. Verhoog de huur van bepaalde buurten (of type woningen) zonder aanziens des persoon.
4. Verlaag het maximum inkomen waarmee dit soort woningen toegewezen worden (gebeurt nu al enigszins).
5. Door niemand voorgesteld, maar je zou ook een soort campuscontract (al dan niet met terugwerkende kracht) kunnen invoeren, waarbij mensen bij een verhoging van inkomen weg moeten.

Ik zou willen toevoegen dat elke maatregel die als doel heeft rijkere mensen uit de sociale huurwoningen te halen, gecompenseerd moet worden door een gelijk of groter aantal vrijkomende woningen de private huur in te duwen (dus verkopen aan particuliere verhuurders). Op die manier voorkom je dat de private markt nog verder overbelast raakt.

Dit klinkt misschien heel onsolidair, maar vergeet niet dat er een overschot aan sociale huurwoningen is én – wellicht belangrijker – voor elke woning die Mitros in Utrecht verkoopt ze genoeg verdienen om drie nieuwe te bouwen.

Ik was tot nog toe altijd sterk tegenstander van de tweede optie. Niet dat ik het erg zou vinden om vanaf volgend jaar 200 euro meer huur te betalen (mits alle scheefwoners meedoen). Waar me tegenstaat is dat het systeem al te complex is en zo alleen nog maar ingewikkelder wordt.

We zijn met teveel schuiven inkomen en de woningmarkt aan het balanceren: gesubsidieerde woningen, uitkeringen, huursubsidie en dan nu dus ook nog huur naar draagkracht. Het kan veel simpeler als je het reduceert tot slechts een negatieve belasting voor mensen met een laag inkomen. Het geld dat je bespaart op ambtenaren en door het oplossen van scheef wonen kan je zien als een bezuiniging of je kan het direct terugpompen in nog hogere uitkeringen. Iedereen wint, toch?

Aangezien de eerste optie waarschijnlijk niet bespreekbaar is, ik issues heb met de tweede optie en de vijfde optie te hard bots met de fundamenten van Nederlands huurrecht en teveel onnodige verhuizingen veroorzaakt, klonk de derde optie aantrekkelijk; die komt neer op het anders inzetten van een reeds bestaande schuif, namelijk de hoeveelheid subsidie (in de vorm van te lage huur) in de woningen.

Maar als ik er meer over nadenk zie ik ook een groot nadeel. Welk criterium je ook bedenkt (buurt, type huis, aantal kamers, etc), er zullen altijd een paar armen in zo’n type huis wonen. Tenzij je die individueel gaat compenseren (waarmee je feitelijk gewoon een verkapte optie 2 aan het uitvoeren bent), gaan die mopperen. Dat betekent dat je een compromis moet sluiten zoals een zeer laag percentage huurverhoging, alleen voor nieuwe bewoners, etc.. Dan duurt het eeuwig voor je maatregelen effect hebben.

Bij optie 2 kan je het percentage direct veel hoger leggen en dus de scheve situatie veel sneller aanpakken. Het is waarschijnlijk voor mensen met een middeninkomen een stuk minder vervelend dan optie 4 en 5. Ik ben in ieder geval nu minder sterk tegenstander van huur naar draagkracht.

Kenmerkend aan welke oplossing dan ook in Nederland is dat het hoe dan ook op adembenemend laag tempo zal uitgevoerd worden, met een paar procent per jaar. Ik betwijfel alleen of dat veel zoden aan de dijk zet, vanwege het kokende kikker effect; het zal de eerste 10 jaar om veel te kleine bedragen gaan voor mensen om hun gedrag te veranderen. Wel levert zelfs een klein percentage al heel veel extra op, dus voor de corporaties is dat tempo hoog genoeg. Ironisch genoeg verwacht ik dus dat corporaties zullen onderhandelen voor een trage aanpak van het probleem, ook omdat ze liever niet bekend willen staan om al te grote huurverhogingen.

Persoonlijk ben ik altijd voorstander van in één keer alles doorvoeren; in 1 keer liberaliseren of in 1 keer de huur voor sommige bewoners met 200 euro omhoog, in 1 keer de huur van een buurtje omhoog of in één keer en met terugwerkende kracht een campuscontract invoeren. Maar dat is net zo waarschijnlijk als een 800 meter hoge toren in Overvecht. Misschien heb ik teveel in China gereisd.

Wat me ook opviel was het blinde vertrouwen dat de economische crisis een tijdelijk verschijnsel is en dat we het ergste wel achter de rug hebben.

Amazing; you just can’t hide unless you sacrifice pretty much everything.

And this was all relatively low-tech and with almost no access to the sort information a government can use (e.g. cellphone locations, passport registration at borders, ATM withdrawals, CCTV). Not to mention the stuff that’s coming in the next few years: mass facial recognition, CCTV online, everyone on Facebook, dirt cheap and ultra fast DNA sequencing, chip based public transport, better (international) interconnecting of databases, pattern/signature recognition in arbitrary (anonymous) data and accidental/ deliberate massive leaks from central databases. And last but not least: abundant cheap (online) labor to do all the work that can’t be automated.

It’s not about having nothing to hide, it’s really about not pissing off the wrong people. In a democratic state that usually* means obey the law (but don’t upset people involved in organized crime either) and don’t date stalkers.

* = you’re out of luck if your situation is bad form of unusual though…

Of course living in just one state is sooo 1984; so in practice it’s better not to piss off the wrong people anywhere in the world.

Most debate is still focussed on trying to reduce the amount of information that governments, corporations and friends have about you. I think that’s pointless; anyone with sufficient determination and resources can find you. Given how easy it is, it’s safe to assume that anyone with the (legal or otherwise) intention to do you serious harm has that.

The only people you keep out with that technique are those who “kind of like feel like” harming you and those who wish to do you only a little bit of harm; the first category is probably tiny and the second isn’t worth the sacrifice.

If you’re on the exhibitionistic side of the scale it’s a matter of minutes, but if you live a secluded life, don’t move around too much and only have 2 friends it’s not that difficult to find you either. You may be tempted to think you’ll be on the run and alert, but someone might catch you when you aren’t even thinking of running.

So as far as I’m concerned there’s no point in reducing the amount of information about you out there, unless you can get rid of all of it, which is impractical.

My point of view is that we need to adjust the rules of society to better deal with this new Age of Data. For example a higher priority on prosecuting stalkers or otherwise stopping them.

Let’s also prevent and cure problems related to false positives. Compensation for a false arrest could be a good start. And how about (yet another) central database, but this time with identify fraud and ‘false positive’ victims. A database that must be checked before taking any unpleasant action towards a person. I believe that is much more effective than trying to remove a piece of misinformation from thousands of (poorly) interconnected systems; it’s much easier to add than to remove information.

Of course more government and corporate transparency is never a bad idea and let’s not forget those pesky semi-government organisations like “social” housing corporations and public transport chip card companies.

But I’m not sure if there’s going to be a happy ending here. The world is becoming a Global Village, but this time it’s a nasty little village that you can’t run away from.

Neem de titel: “Niemand weet raad met het falende UWV”

Hoezo falend? Ze zijn over budget gegaan en ze functioneren intern niet, da’s waar. Maar het gaat over het re-integreren van werklozen. De enige relevante vraag is of ze hun re-integratie rendabel doen.

Het is heel simpel: een werkloze kost x per maand. Als die werkloze dankzij het UWV n maanden sneller een baan vindt, dan moeten de kosten daarvan minder dan n * x zijn. Als dat niet zo is, dan is er duidelijk sprake van falen. Als dat wel zo is, dan is er hooguit sprake van (dramatische) inefficiëntie en gebrek aan financiële discipline.

Het artikel beantwoord die vraag niet. Sterker nog, het baggitaliseert de vraag door er alleen maar in een klein kadertje op terug te komen:

“En wat kost het nou om één werkloze aan ander werk te helpen? Lastige vraag, want je weet niet of die werkloze op eigen houtje ook werk had gevonden.”

Kortom, onze regering leek het wel handig om een honderden miljoenen per jaar uit te geven aan iets waarvan we geen flauw idee hebben of het nuttig is? En onze media vindt dat blijkbaar prima?

Laat ik een simpel experiment voorstellen wat je in één regio zou kunnen testen: help een willekeurige helft van de werklozen niet en de andere wel en kijk hoeveel tijd het beide groepen kost om een baan te vinden.

Onethisch? Misschien, maar op dit moment geven we werklozen misschien ook wel een placebo en willen we niet weten of dat zo is; dat lijkt me ook niet heel netjes.

Belangrijker is dat een slimme onderzoeker ongetwijfeld een variant op dit experiment kan vinden die wél ethisch is. Bijvoorbeeld door de prestaties van verschillende werk coaches te vergelijken; als de verschillen niet significant blijken te zijn, dan zijn of alle coaches identiek (onwaarschijnlijk) of het heeft geen nut. Sowieso handig om te weten welke coaches goed presteren lijkt me.

Betreft: Opzeggen abonnement en verzoek tot terugstorting teveel betaalde deel

Geachte heer / mevrouw,

Ik wens mijn abonnement voor Vodafone telefoonnummer 06-xxxxxxxx per onmiddellijk of zo spoedig mogelijk op te zeggen. Dit verzoek doe ik slechts om eventuele schade te beperken en ik erken hiermee niet dat u het recht of toestemming had het abonnement stilzwijgend te verlengen.

Mijn contract eindigde per 28 maart 2010, maar u heeft sindsdien meerdere keren geld afgeschreven van mijn rekening. Ik verzoek u hierbij opnieuw om dit terug te storten.

Ik heb dit verzoek reeds eerder per email ingediend; zie incident 100613-000255. Ik kreeg de volgende afwijzende reactie:

Ik heb uw gegevens bekeken en ik zie dat uw data- abonnement niet is geannuleerd. Het contract is wel contractsvrij maar er is geen schriftelijk annulering bij de desbetreffende afdeling binnengekomen.

Dit is ook de reden waarom nog steeds wordt geincasseerd.

En in aanvulling:

Een contract stopt niet vanzelf maar loopt altijd stilzwijgend door totdat u ervoor kiest om dit contract te verlengen of om het contract op te zeggen.

Met contractsvrij bedoel ik dat u niet gebonden bent aan een datum en dat u dus ieder moment kunt opzeggen.. Uw contract liep van 28 maart 2009 tot en met 27 maart 2010. U bent niet meer verplicht om tot een bepaalde datum het contract aan te houden omdat de termijn van een jaar voorbij is.

U geeft hier dus aan dat een contract altijd stilzwijgend verlengd wordt. Op het contract staat echter zeer duidelijk:

Contractduur: 1 jaar

Dit is op slechts één manier interpreteerbaar: het contract duurt 1 jaar en loop daarna af.

Ik vermoed dat u hier impliciet verwijst naar de Algemene Voorwaarden, artikel 4:

Na de initiële duur van het Abonnement wordt dit Abonnement voortgezet voor onbepaalde tijd.

Dit artikel is echter in strijd met het contract. In het contract staat “1 jaar”, in de algemene voorwaarden staat “1 jaar plus onbepaalde tijd”. Deze twee tijdsduren zijn volstrekt tegenstrijdig en bij tegenstrijdigheid dient uitgegaan te worden van het contract.

Bovendien zijn contract en algemene voorwaarden niet meer van toepassing na afloop van het contract.

Los van het contract, wil ik graag duidelijk maken dat u buitengewoon misleidend bent geweest met uw communicatie op dit gebied.

Mocht toch blijken dat u het recht had om het contract stilzwijgend te verlengen, dan geldt dat de tekst in het contract misleidend is.

Uw advertenties gaven ook aan dat het om een contract van 1 jaar ging en niet om een contract van 1 jaar plus onbepaalde tijd.

Ik wil u ook graag wijzen op onze correspondentie in september 2009, incident nummer 090909-001351. Ik stelde daar de volgende twee vragen:

Klopt het dat het abonnement na afloop (eind maart 2010) niet automatisch verlengd wordt? Dus dat ik in principe niets hoef te doen?

Ik vroeg me af of het zin heeft om het eerder stop te zetten. Wat zijn de kosten als ik mijn abonnement per 1-11-2009 zou opzeggen?

U gaat uitgebreid in op de tweede vraag, maar op de eerste vraag antwoord u slechts:

De einddatum van uw contract is 28 maart 2010.

Was het werkelijk teveel moeite om te zeggen “Nee, u moet wél iets doen.”?

Vlak voor het aflopen van het contract stuurde u mij meerdere malen (overigens ongevraagd) aanbiedingen voor verlenging van het contract. Dit wekt bij mij de suggestie dat als ik niet op die aanbieding in ga, het contract vanzelf eindigt.

Naast minder misleidend had u ook meer behulpzaam kunnen zijn. In de stormvloed van aanbiedingen, had u mij kunnen herinneren aan het stilzwijgend verlengen.

Tot slot bent u ongetwijfeld op de hoogte van het Tweede Kamer besluit om stilzwijgende verlenging te verbieden. Ondanks alle media aandacht is dit voor zover ik weet nog geen wetgeving. Het moge echter wel duidelijk zijn dat deze wetgeving hard nodig is. Het had u niet misstaan om er in uw post op te wijzen dat deze wetgeving nog niet van kracht is. Blijkbaar heeft u er de voorkeur aan dat uw kant zich onterecht beschermd voelt.

Een schrale troost voor u is wellicht dat alle mobiele telefoon providers zich even slecht gedragen, dus dat ik dat allang niet meer mee weeg bij mijn keuze.

Met vriendelijke groet,

Sjors Provoost

Klantnummer: xxxxxxxxx

Let me share some data:

December 25	December 26
December 27	December 28
December 29	December 30
December 31. New Year's eve and some alcohol was involved here.	January 1
January 2	January 3

Here‘s another two weeks worth of data.

Let me know if you know anything about sleep and notice some interesting pattern.

I feel like this app is helping me sleep better, although the only to verify would be with an experiment. It would be nice if the application asks me how I feel in the morning and somehow use that data. Waking up is certainly more pleasant than with my normal alarm clock, but that might also just be because my normal alarm clock is fairly unpleasant.

The application has a thirty minute window in which it can wake you up. I often find that it wakes me up either right at the start or right at the end of that window.

When it wakes me at the start of the window, I tend to “snooze” by setting another alarm clock at the latest moment possible. I still think the app has added value in such a case, as it means I’ll be in less deep sleep when the final alarm goes off. But it does suggest the timing of the app needs improvement.

When I get the chance to sleep in, I either forget to use the app or I set the alarm at some ridiculously late time to ensure it won’t go off. I don’t want to sleep in too long (I can sleep for 12 hours), but I don’t want to wake up at the wrong moment either in the weekend. A thirty minute window is too short, so it would be nice if the app had a weekend mode. It should wake me up at the best moment somewhere after ten hours of sleep.

My current routine is to switch my phone to airplane mode (so no push notification wakes me up), maximize the volume and then set the alarm. In the morning I undo these settings. It would be nice if this was done automatically, but perhaps the iPhone SDK does not allow that.

Because I like to travel, I would like support for multiple beds.

As a final suggestion I would like to be able to analyze my data. For this it would great if I can export my sleep data in as much detail as possible. Of course for this to be useful, there would have to be sites performing such a service.

In the mean time, I’m really looking forward to receiving my WakeMate; a wristband that essentially does the same thing, but I suspect it to be more accurate and the accompanying web service more comprehensive.

That said, Sleep Cycle is a great app!

Of course, “user generated content” and unvetted health advice and claims are easily made by anyone anytime. And thanks to the magic of Google, a health claim need only be popular to be promoted.

So far, so familiar: it’s very hard to separate truth from nonsense when it comes to health information online.   Not that this is easy offline. It doesn’t help that even supposed authorities contradict each other and have conflicts of interest.

But what got me thinking is this bit:

Truth, accuracy, and scientific rigor aren’t always rewarded in this brave new world of digital influence. Being right has been uncoupled from being influential. The “wisdom of crowds” now decides what people see first when they attempt to educate themselves about health matters.

Because I just watched an episode of Beagle, my mind is primed at evolution theory, natural selection and in particular some of the painful consequences that can have to ordinary life. This leads me to the following question: in this evolutionary battle, can disinformation win from information?

This article and my intuition seems to suggest that it can, at least in the medium term (a couple of decades) . Not just for health: the problem exists in creationism, the housing bubble, politicians deciding on economic stimulus packages, the way we don’t properly deal with climate change, etc. There are always a few people who know the truth about these things, but these voices are not heard through the noise. As long as popularity and not truth is the strongest selection criterion for the stuff is in our collective minds, we are screwed.

I think the next challenge for Google and its competitors is to increase the relative strength of truth as a selection criterion. This is probably the most interesting aspect of Wolfram Alfa, but they rely on too much human labor. Could there be a lazy way (i.e. brute force, Google style) to spot the truth in a pile of nonsense, that does not rely only on popularity?

Take creationism, intelligent design and religion in general as an example. How does one become an atheist? The easy way – as in my case – is if your parents are (more or less) atheist, it’s generally accepted in your society and your teachers don’t try to convince you otherwise. But otherwise, you would have stumble upon The God Delusion or other sources with similar arguments. You would also need strong skills in separating weak or deceiving arguments from strong arguments. You need to able to find others who disagree with him and test their arguments. And you can not get around the social aspect either. The fact that he is a well known author does make a difference, if only because it means more people have taken an unsuccessful shot at disproving him.

Is this intelligence heavy process the only way to discover truth in cases where the majority of people are wrong?  Can it be replicated with current state of the art technology? And even if it could, would it stand a chance of becoming popular enough?

Until then, I fear that truth will be a luxury. Like the American Dream, it can be obtained by anyone with enough dedication, but most people won’t bother and many who do try will fail.

I could learn Bulgarian. According to Tim Ferriss it’s a piece of cake and won’t take much time.  I already speak a bit of Slovak and I can read the Кирилица alphabet, so that gives me a head start. I could request English subtitles, which someone could write live during the talk. Or someone could dub the talks. But are there enough non-Bulgarians in the room to make that worth the effort?

Here I’d like to propose a different solution: who can build me an iPhone application that listens to Bulgarian speech, translates it and then shows the translated text on my screen? You would do me and the rest of the world a huge favor.

My suggested approach is to use a speech to text library that supports Bulgarian, send the resulting text to Google Translate and display the translation on the screen.