http://www.youtube.com/watch?v=-wIfh0iDxGA

Ik ben erg benieuwd hoe die dingen in het plaatje van de Nederlandse verkeerswetgeving passen. Iemand enig idee?

Ze kunnen maximaal 16 km / uur. Puur common sense zou ik zeggen niet harder dan 7 km / uur op de stoep en anders op het fietspad. Geen helm nodig want zowel fietsers als ouderwetse skates gaan harder.

Met normale skates mag je zowel op het fietspad als op de stoep rijden en tel je als voetganger. De pagina zegt verder  dat men “voor informatie over de verkeersregels voor gemotoriseerde skateboarden” contact moet opnemen met de RDW.

Alleen gecertifieerd gehandicapten mogen met een Segway op de stoep rijden. Zo’n ding is echter een stuk zwaarder, lomper en minder manoeuvreerbaar. Overigens geldt dan een maximumsnelheid van 6 km / uur.

Voor elektrische fietsen geldt dat ze tellen als gewone fiets, mits ze niet harder gaan dan 25 km / uur en alleen werken als de bestuurder zelf ook kracht levert. Je mag dan dus niet op de stoep rijden. Bij SpnKix hoef je na een eerste zetje zelf geen kracht te leveren, maar je bent wel flink wat energie kwijt aan balanceren en sturen. Ik kan me ook voorstelen dat het argument van de eigen kracht vooral van belang is bij hogere snelheden.

Een snorfiets heeft een motor, twee tot drie wielen en kan niet harder dan 25 per uur. SpnKiX heeft er echter vier (en om het nou als twee losse snorfietsen te zien…). Als ik de definities goed begrijp, ben je dan automatisch een motorvoertuig. Als er iets is wat je niet wil zijn, is het wel een motorvoertuig…

Er schijnt ook nog zoiets te zijn als een motorstep. Die valt bij minder dan 25 km/uur onder de categorie snorfiets en moet bijvoorbeeld een kenteken hebben. Dan maar hopen dat je niet over dat kenteken struikelt… Als ik echter naar advertenties voor motorsteps kijk, is mijn indruk dat ze mikken op de hogere snelheden.

En hoe denken verzekeringen er over?

Mijn visie op het leven zal voor de meeste mensen waarschijnlijk vreemd overkomen en in dat geval geldt: don’t try this at home! Als je bekend bent met Tim Ferriss dan is het een stuk beter te volgen. Het Nederlandse pensioenstelsel is totaal niet berekend op mijn manier van denken en dat pakt gunstig uit.

Waarom en hoeveel pensioen?

Ik zie een pensioen als een worst-case scenario. Misschien ben ik na m’n 67e (of 85e …) totaal niet meer interessant voor de arbeidsmarkt; mijn vaardigheden verouderd, mijn denksnelheid te traag, mijn mening te sterk, noem maar op. Misschien is mijn denkvermogen door normale slijtage afgenomen, misschien door een herseninfarct. Misschien is er nog wel werk, maar is dat werk dusdanig zinloos dat ik liever als vrijwilliger aan de slag ga. Of misschien is het ronduit verboden om te werken vanaf een bepaalde leeftijd.

Wat heb ik onder die omstandigheden nodig? Als je Seneca moet geloven vrijwel niks. Een bord rijst per dag en een doek om je warm te houden. Maar Seneca is zelfs niet bang voor de dood en zo Stoïcijns ben ik niet. Bovendien is er zoiets als AOW. Die zal misschien wat versoberd worden, maar ik verwacht hier geen Amerikaanse toestanden. Mochten die er wel komen, dan ben ik niet de enige met dat probleem.

Ik heb niet veel geld nodig; exclusief verzekeringen, studieschuld aflossen, reizen en dure gadgets kan ik makkelijk rondkomen van €600 in de maand. Ik ga er echter vanuit dat als ik een grumpy bejaarde ben, ik geen huisgenoten wil en in het algemeen een grotere behoefte aan luxe heb. Ik kom dan op een streefbedrag van €1300 netto. Ik ben daarin zeer pessimistisch over de kosten van onderdak en wellicht wat optimisch over verzekeringspremies. Hoe dan ook geeft 1,5 keer AOW de nodige ruimte waarmee ik kan concurreren met pure AOWers.

Pensioenopbouw

De hele berekening kan je terugvinden in deze spreadsheet. Ik begin met het netto streefbedrag van €1300 per maand. Vervolgens kan je op deze site opzoeken hoeveel bruto aanvullend pensioen je bovenop je AOW nodig hebt. In mijn geval €5000 per jaar. Daar haal je eventueel het jaarlijkse bedrag vanaf dat je reeds hebt opgebouwd.

Vervolgens is de vraag: hoeveel jaar moet ik in loondienst in een traditionele sector werken om voldoende pensioen op te bouwen? Uiteraard kan je ook op andere manieren pensioen opbouwen, maar dit rekent het makkelijkst. Elk jaar dat je werkt, wordt 1,75% van je jaarloon boven de €14.000 opgeteld bij je pensioenopbouw. Ik moet waarschijnlijk hard m’n best doen om als corporate drone minder dan €35.000 per jaar te verdienen; in dat geval moet ik 13 jaar in loondienst werken. Bij €45.000 is het zelfs maar zes jaar.

Ik hoef dus niet voor 2036 een vaste baan te regelen. Tenminste, wat pensioenopbouw betreft. Ik zou natuurlijk ook nu als ZZPer al wat geld in een pensioenfonds kunnen stoppen, maar omdat ik een vrij laag pensioen nastreef, het gros van de inleg vandaag naar de babyboomers gaat en het financiële systeem wankelt, is het strategisch om daarmee te wachten. Bovendien vermoed ik dat ik als zelfstandige buiten de boot val en veel hogere premies moet betalen, maar dat heb ik niet uitgezocht.

Verwar het systeem

Het pensioenstelsel gaat uit van Jan Modaal, Henk en – doe effe normaal – Ingrid. Zij werken hun hele leven bij dezelfde werkgever, liefst met vergrijsde vakbond en starre CAO. Kantoorpolitiek is de orde van de dag en ze tellen wanhopig af tot het moment dat ze daarvan verlost worden. Uiteraard willen ze er niet teveel in inkomen op achteruit gaan. Dat alles leidt tot een gemiddelde erfenis van €110.000 euro, wat neerkomt op een maandelijks pensioenoverschot van €600.

Er zijn grofweg drie manieren waarop ik geld bespaar door af te wijken van de norm:

1. Minder luxe
2. Een vast bedrag kiezen in plaats van een relatief bedrag
3. Laat instappen

#PensioenOpStand

Jongeren klagen, terecht, dat het huidige en nieuwe pensioenstelsel enorm in het voordeel werkt van de oudere generaties. Sommigen leggen daarbij de nadruk op de rol van de doorsneepremie, anderen op een structureel optimisme van pensioenfondsen dat uiteindelijk door onze generatie opgehoest moet worden.

Vervolgens mondt dat klagen uit in een soort fatalisme: we hebben nauwelijks vertegenwoordiging en de meeste jongeren boeit het niet want het is ver van hun bed. Zelfs een petitie ondertekenen is al teveel gevraagd voor 99.99% van de jongeren.

Wat echter vergeten wordt, is de aloude wijsheid dat wie betaalt, bepaalt. En wie betalen er in dit stelsel? De jongeren. Waarom zouden we dan moeilijk doen over stemrechten, als we een veel krachtiger onderhandelingsmiddel in handen hebben: niet betalen.

Dus, als je echt actie wil ondernemen en geen dief van je eigen portemonnee wil zijn, stop dan met het betalen van pensioenpremie!

Mag dat niet omdat je onder een CAO valt? Misschien is het dan een idee om wat druk op je vakbond uit te oefenen; bij een aangekondigde staking kan je bijvoorbeeld met alle jongeren organiseren dat het bedrijf op piek performance door blijft draaien. Die twee procent loonsverhoging weegt waarschijnlijk niet op tegen de uitholling van je pensioen. Uiteraard op eigen risico.

Een groot deel van de jongeren hoeft zelfs niks te doen om in actie komen: zij werken als zelfstandige, in een sector die geen pensioen regelt of bouwen geen pensioen op omdat ze steeds van uitzendbureau wisselen, werkloos zijn of nog studeren. Het enige wat ze straks moeten doen wanneer ze een baan aangeboden krijgen, is even navragen hoeveel pensioenpremie ze kwijt zijn van hun bruto loon en daarover mopperen.

Als genoeg jongeren dit doen, worden we vanzelf wel een keer op gesprek uitgenodigd. En dan kunnen we bespreken hoe iedereen z’n steentje kan bijdragen aan een goede collectieve oudedagvoorziening.

Mormom Temple in Salt Lake City

As I was talking to our guides I learned some interesting things about their system, not the religious system but organizational system. They have a massive international exchange program, where people sign up to become a missionary for two years in a random country. They send in their resume to Salt Lake City Headquarters which is then prayed over and then they get a letter inviting them to pack their suitcase and go to whatever country they’ve been chosen to go to. There’s a rumor that the cutest girls from all over the world get invited to Utah, which might explain why they also need to attach a photo.

The big question I was left with after the tour was: how do they get through the obnoxious US immigration system? They are doing something for two years that can only be defined as labor and it’s certainly not the kind of skilled labor H1B visas call for. Could there be some special religion related visa?

Meanwhile back in Silicon Valley, companies are struggling with a shortage of talent. In addition, many foreigners would love to set up a company here or join a brand new startup, but they run into immigration issues. Yes you can easily set up a company in the US, but the immigration system doesn’t allow you to work for it. At least not longer than a standard business visa allows you to and even that’s a gray area. Also you can’t do freelance work on the side to make a living, which is the best way to bootstrap a company that doesn’t immediately appeal to investors.

There are a couple of solutions. You can work for a company that has already received funding; they can sponsor you on an H1B visa. Some progress is being made on the Founder Visa, which would allow you to enter the country with a slightly less ridiculously large bag of money. Another solution would be to turn the Bay Area into a Special Administrative Region similar to what Hong Kong is to China, with its own passports and legislation. That would get around the inevitably slow decision making velocity of an oversized country.

My experience with the Mormoms suggest an entirely different approach: what if we create an entrepreneurial religion? Entrepreneurs from all over the world would be missionaries. Our temple is a hacker-space. And where typical religious business models take a percentage of up to 10% of personal income, we’d take equity in their companies, just like an incubator.

Of course we could take this idea further. How about a completely atheist religion? We’d watch TED talks in stead of prayers. It would encourage a productive lifestyle, where missing a weekly review or checking your email more than once a day is a sin, which you can confess. And we’d use MRI technology to help you get religious experiences.

Here’s the Lean Canvas:

Entrepeneurial Religion Lean Canvas

The thing I’m most worried about is whether there’s any red tape making it impossible to start a religion without a god. Or perhaps a religion must have been around for X years in order to apply to those missionary visas.

Let’s discuss it here or on Hackernews.

Back in March, I read Running Lean by Ash Maurya and I found it very actionable. In particular I focussed on figuring out why the download -> install -> first use -> second use conversions were so terribly low.

In the previous post I wrote that of every 100 people who download the app, about 50 actually run it. Only 10 submit a pronunciation and only 1 listenes to the feedback given by the teachers.

I wanted to talk to my users to find out what was going on, but how do I reach them? Apple won’t tell me who downloads my application. The good news is, as soon as they run the app, I can do whatever I want, including talking to the user. So I modified the application so that I could send it a push message and the user would see a popup message asking for their feedback (picture right). If they accepted it, they would be taken to their email client with a prefab email addressed to me (picture bottom).

Fast forward about a month: code, submit to Apple, get rejected due to an unrelated but bad crash, code, submit again, wait for approval, wait for users to update and new users to install the app, explore China in the mean time. I could now ask any question to any user, with a command like this:

User.find(:all,
   :include => :pronunciations,
   :conditions =>
      ["version = '1.1.1' and
       language = 'en' and
       pronunciations.id is null and
       push_token is not null and
       users.created_at > ? and
       pushed is null", 7.days.ago]).each do |u|
  APNS.send_notification(u.push_token, :aps => {
    :alert => "You didn't submit your first pronunciation yet;
                    can I take a minute of your time to find out why?"},
    :message => "I didn't submit a pronunciation yet because ...",
    :subject => "Submit first pronunciation");
  u.update_attribute(:pushed, Time.now)
end

Wuhan

One of my teachers observed something really interesting. She could hear that about 70% of all students were native speakers, usually with Chinese roommates and TV in the background. Is it because they expected the application to work the other way around (learn English)? Or do they just like free stuff? I decided to ask, but I didn’t get a response. Unlike Twitter, iPhone push messages in Chinese need to be very short: {:alert => “您的中文非常棒，请您和我们分享下载本应用的原因”, :message => “下载本应用的原因”}.

Two weeks ago something went wrong with the server and because I was traveling I didn’t get around to fixing it. Total number of complaints: 0. That’s usually not a good sign and it’s not the first time.

A very important other factor is my own motivation to use the app, which is pretty low. I don’t find myself learning Chinese with any other tool either, so the underlying problem is most likely that I’m not as keen on learning Chinese as I thought I would be. I spoke to a few expats who told me they don’t really have to learn Chinese for their work.

Motivation might be much stronger the other way around; Chinese people learning English. I might still try that in the future. However, even though I know this market is much smaller, the fact that there are 0 true fans of the system is a strong warning that the idea won’t appeal to this bigger market either.

From a more practical point of view: if I’m not motivated to use the app (and I’m not paid to be motivated either), I’m not motivated to continue working on it.

Een belangrijk probleem dat even aan bod kwam is het fenomeen scheefwonen, waar ik als trots scheefwoner al eerder over geschreven heb. Men was het er wel over eens dat de scheefwoners in kwestie weinig kwalijk te nemen is; je kan nergens heen en waarom zou je vrijwillig meer geld gaan uitgeven?

Dat wil niet zeggen dat er geen maatschappelijk probleem is. Een derde van de sociale huurwoningen wordt scheef bewoond aldus De Langen. Zonder scheefwoners zou er een enorm overschot aan sociale huurwoningen zijn in Utrecht. Ik vermoed zelf dat de prijs van private woningen ook een stuk lager zou liggen als die 1/3e woningen op een slimme manier in de vrije sector terecht komen. Mensen die nu in hun eentje in een sociale huurwoning wonen, gaan iemand in huis nemen om de hogere kosten aan te kunnen, waardoor een berg woningen vrij komt, waardoor de prijs zakt.

Maar wat is die “slimmie manier”? Een aantal oplossingen kwamen aan bod:

1. Liberaliseer de hele woningmarkt (alle prijzen naar vrije markt niveau) en compenseer dat met een hogere huursubsidie waar nodig. Dit werd door iemand in het publiek voorgesteld en is ook mijn favoriete oplossing. Het haalt een hoop complexiteit weg.
2. Verhoog de huur voor mensen met een hoog inkomen geleidelijk. Dit is waar het kabinet op aast als ik me niet vergis. De vraag is of je je als woningcorporatie moet bemoeien met het inkomen van individuele bewoners. De Langen was hier in ieder geval op tegen, vandaar de volgende optie:
3. Verhoog de huur van bepaalde buurten (of type woningen) zonder aanziens des persoon.
4. Verlaag het maximum inkomen waarmee dit soort woningen toegewezen worden (gebeurt nu al enigszins).
5. Door niemand voorgesteld, maar je zou ook een soort campuscontract (al dan niet met terugwerkende kracht) kunnen invoeren, waarbij mensen bij een verhoging van inkomen weg moeten.

Ik zou willen toevoegen dat elke maatregel die als doel heeft rijkere mensen uit de sociale huurwoningen te halen, gecompenseerd moet worden door een gelijk of groter aantal vrijkomende woningen de private huur in te duwen (dus verkopen aan particuliere verhuurders). Op die manier voorkom je dat de private markt nog verder overbelast raakt.

Dit klinkt misschien heel onsolidair, maar vergeet niet dat er een overschot aan sociale huurwoningen is én – wellicht belangrijker – voor elke woning die Mitros in Utrecht verkoopt ze genoeg verdienen om drie nieuwe te bouwen.

Ik was tot nog toe altijd sterk tegenstander van de tweede optie. Niet dat ik het erg zou vinden om vanaf volgend jaar 200 euro meer huur te betalen (mits alle scheefwoners meedoen). Waar me tegenstaat is dat het systeem al te complex is en zo alleen nog maar ingewikkelder wordt.

We zijn met teveel schuiven inkomen en de woningmarkt aan het balanceren: gesubsidieerde woningen, uitkeringen, huursubsidie en dan nu dus ook nog huur naar draagkracht. Het kan veel simpeler als je het reduceert tot slechts een negatieve belasting voor mensen met een laag inkomen. Het geld dat je bespaart op ambtenaren en door het oplossen van scheef wonen kan je zien als een bezuiniging of je kan het direct terugpompen in nog hogere uitkeringen. Iedereen wint, toch?

Aangezien de eerste optie waarschijnlijk niet bespreekbaar is, ik issues heb met de tweede optie en de vijfde optie te hard bots met de fundamenten van Nederlands huurrecht en teveel onnodige verhuizingen veroorzaakt, klonk de derde optie aantrekkelijk; die komt neer op het anders inzetten van een reeds bestaande schuif, namelijk de hoeveelheid subsidie (in de vorm van te lage huur) in de woningen.

Maar als ik er meer over nadenk zie ik ook een groot nadeel. Welk criterium je ook bedenkt (buurt, type huis, aantal kamers, etc), er zullen altijd een paar armen in zo’n type huis wonen. Tenzij je die individueel gaat compenseren (waarmee je feitelijk gewoon een verkapte optie 2 aan het uitvoeren bent), gaan die mopperen. Dat betekent dat je een compromis moet sluiten zoals een zeer laag percentage huurverhoging, alleen voor nieuwe bewoners, etc.. Dan duurt het eeuwig voor je maatregelen effect hebben.

Bij optie 2 kan je het percentage direct veel hoger leggen en dus de scheve situatie veel sneller aanpakken. Het is waarschijnlijk voor mensen met een middeninkomen een stuk minder vervelend dan optie 4 en 5. Ik ben in ieder geval nu minder sterk tegenstander van huur naar draagkracht.

Kenmerkend aan welke oplossing dan ook in Nederland is dat het hoe dan ook op adembenemend laag tempo zal uitgevoerd worden, met een paar procent per jaar. Ik betwijfel alleen of dat veel zoden aan de dijk zet, vanwege het kokende kikker effect; het zal de eerste 10 jaar om veel te kleine bedragen gaan voor mensen om hun gedrag te veranderen. Wel levert zelfs een klein percentage al heel veel extra op, dus voor de corporaties is dat tempo hoog genoeg. Ironisch genoeg verwacht ik dus dat corporaties zullen onderhandelen voor een trage aanpak van het probleem, ook omdat ze liever niet bekend willen staan om al te grote huurverhogingen.

Persoonlijk ben ik altijd voorstander van in één keer alles doorvoeren; in 1 keer liberaliseren of in 1 keer de huur voor sommige bewoners met 200 euro omhoog, in 1 keer de huur van een buurtje omhoog of in één keer en met terugwerkende kracht een campuscontract invoeren. Maar dat is net zo waarschijnlijk als een 800 meter hoge toren in Overvecht. Misschien heb ik teveel in China gereisd.

Wat me ook opviel was het blinde vertrouwen dat de economische crisis een tijdelijk verschijnsel is en dat we het ergste wel achter de rug hebben.

Voor het renovatie gedeelte is een meerderheid van 70% van de bewoners, dus niet perse van de stemmen, nodig. Tot nog toe hebben ze slechts 62% gehaald. 20 mensen hebben niet gestemd en het plan van Mitros is nu opnieuw contact op te nemen met die niet-stemmers.

Ik vind het het een vrij dubieus democratisch expriment.

1 – In de omgekeerde situatie, als de uitslag voor Mitros gunstig was geweest, had het niet uitgemaakt of ze wel of niet nog de overige stemmen binnenhaalden. Het gaat namelijk om het absolute aantal voorstemmers, niet het relatieve aantal (zoals bij kamerzetels). Wat dat betreft is er dus niks aan de hand.

2 – In absolute termen heeft 62% van de bewoners het renovatie deel van de plannen goedgekeurd. 50 voor, 7 tegen, 3 blanco en 1 ongeldig, dus 83% van de geldige stemmen is voor.

3 – De vraag is of wettelijk/moreel een niet-stemmer telt als een blanco stemmer. Blanco heeft hetzelfde effect als “nee”, omdat het niet bijdraagt aan het aantal voorstemmers. Als alle niet-stemmers blanco hadden gestemd, was de uitslag negatief.

Ik vind het hoogst dubieus om de niet-stemmers extra te benaderen. Zeker in de interpretatie dat ze blanco – en dus tegen – stemmer zijn, klinkt dat alsof Mitros de tegenstemmers alsnog wil overhalen.

Uiteindelijk doet het er natuurlijk niet toe. Het fundamentele probleem van draagvlakmetingen is dat de keuze is tussen:

1 – Ja, doe wat Mitros wil
2 – Nee, nog een paar jaar onzekerheid. Misschien dat we na een paar extra jaartjes tocht, geen CV en afbladderende buitenverf alsnog te overtuigen zijn.

Hoeveel lichten zijn er?

The application was downloaded 881 times in 5 days. Of those 415 started the application and listened to the first phrase. 91 submitted one or more pronunciations and only 17 listened to the feedback they received from the teachers.

Zero in-app purchases of new feedbacks, zero iTunes reviews, zero emails with questions, comments or bugs.

I also kept an eye on its ranking in the App Store for a few search terms. Before I made it free, it was at the 27th position when searching for chinese pronunciation, 11th for mandarin pronunciation and not anywhere in the top 100 for mandarin and chinese. Within a few days it went up to 3rd for chinese pronunciation, 1st (!) for mandarin pronunciation, 29th for mandarin and 60th for chinese.

It doesn’t show up for pronounce chinese or pronounce mandarin or if I search in other languages, so I need to add more keywords with the next version.

My guess is that if you’re not in the top 10 (first two screens for a keyword), you don’t exist. Unfortunately Apple doesn’t provide statistics on how many people search for a particular keyword or which keyword resulted in a download, so I don’t know which keywords are really important.

So what’s going on?
Why do only half the people that download the app actually try it? Perhaps they run into a bug? But if 400 people run into a bug, at least one would have emailed me about it right?

Why do only 1 in 5 people who fetch the first phrase proceed and submit their pronunciation to a teacher? They had to start the application and tap “Play” to get to this phase. Perhaps they did not hear a sound? The application ignores the mute button, but the iPhone speakers don’t perform very well in a noisy environment. Perhaps downloading the teacher pronunciation audio file took too long and they quit the app. The server doesn’t log this unfortunately. Perhaps they got confused? Perhaps they got overwhelmed by how difficult it is to pronounce hello:

Perhaps they were in an environment where it would be awkward to practice Chinese phrases?

Why do only 1 in 5 people who submit their pronunciation check their feedback (within a few days). Perhaps push notification of new feedback is not working in all cases? Perhaps people have too many apps on their phone to notice the red badge? Perhaps they are not interested?

Finally, why did nobody buy new feedbacks? Assuming that only the 17 people who actually listened to their teacher’s feedback are candidates for such a purchase, then perhaps the number is simply too low to expect any conversion.

If you’re one of the 881+ people who downloaded the app, I’d love to know which steps you took so far and why or why not.

All lesson material is shared under CC-SA. A Chinese speaking friend of mine was kind enough to check the material for errors, but as usual use it at your own risk

Update 15-02-2011: You can find the most recent lesson material including pronunciations here.

Analysis

Chinese words can be split in an initial and a final. If you learn how to properly pronounce all 21 initials and 33 finals and if you use the correct tone, you’re all set.
The two figures below show all initials and finals and how often they occur in the course material. As can be expected some are more common than others.

What distribution should I strive for? I assume that if I don’t pay attention to it, I will end up with more or less the distribution found in the real world. That means students will practice pronunciation based on how frequently they’ll likely need it. I could also strive for an equal distribution, so all sounds receive the same amount of practice.

A third alternative would be to emphasize the ones that are difficult, as it may not be very useful to practice something that is easy. The figure below on the left splits the initials by difficulty level. I don’t have enough user data yet to get a quantitative picture of how difficult each initial is, so I manually divided them based on the pronunciation tips here:

• easy: b p m f d t n l g k h ch sh s
• medium: j zh r z c
• hard: q x

Most of the current material consists of easy initials. Would the course be more efficient with a higher percentage of orange and red?

You can dive deeper into initials (consonants) and look at their place and manner of articulation. The resulting distribution is shown below.

In addition I looked at the distribution of aspirated (p, t, k, q, ch, c) versus their non-aspirated counterparts (b, d, g, j, zh, z). They show a 50/50 distribution (figure above on the right).

Finally the one thing Chinese is famous for: tones. There’s five of them if you include the neutral tone. You can hear the difference in this wikipedia article. Probably not a correct sentence, but it makes the point: “妈妈是马吗?” = “Māmā shì mǎ, ma?” = “Mama is a horse?”. The pie chart below shows that all tones are used in the course, although the neutral and second tone are used less often.

Functional Load

In an update to the previous part I mentioned a paper by Surendran and Levow from the University of Chicago’s Computer Science Department. The authors describe a quantitative method to determine how important certain aspects of language, such as tone and vowels, are. The term they use is Functional Load and it’s related to the entropy of a language as measured using a large corpus of text.

Being a physicist and despite my math being a bit rusty, it always feels great to be presented with a mathematical framework that looks like something I can actually apply in the real world. The only thing I haven’t figured out yet is how.

In order to get my head around this problem a bit, I compared one table from their paper with my own data in the two tables below. Do keep in mind that they represent two completely different things, but that’s alright for now.

The question Surendran and Levow answer in the table on the left is something like this: “How important is it to correctly distinguish between the first (high) and third (low) tone?”. That is how important it is to hear the difference between mother (māmā) and horse (mǎ). They ask this question for each combination of tones.

The way they answer that question is by imagining a language where this difference doesn’t exist; mā and mǎ would become the same word, obviously leading to some confusion. The question is how much confusion; for example if English no longer had the distinction between the words “a” and “an” it wouldn’t be as bad as when it no longer had the distinction between “I” and “you”. If I understand correctly, they look at the amount of information that can be expressed in the normal language and compare it to the amount of information that is lost in the imaginary language.

You can do this for individual syllables or complete words. The difference is that if you mispronounce a single syllable it’s hard to figure out which syllable you meant, but if you mispronounce a syllable inside a larger word you can use the rest of the word to compensate, e.g. “nuclear” versus “nucular“.

They find that the distinction between the first (high) and fourth (falling) tone is the most important, followed closely by the first-third combination described above.

In the table on the right I looked at words that would be homonyms if tone is ignored. Should I add more unigrams, in particular those with high functional load? Or is it enough to just make sure all tones are covered in the course?

The authors also looked at the functional load of other features in Mandarin, as shown in table 1 of their paper (figure on the right). I’m not sure if it’s correct to assume that consonants are four times more important than vowels because their functional load is four times higher. But I do think it makes sense to focus on consonants, vowels and tones, because that’s where most of the information is.

It also makes sense to pay more attention to correct pronunciation of place rather than manner. I.e. it’s more important that students correctly distinguish between b and d than between n and l.

Aspiration, the distribution of which I showed above, seems to have almost no significance.

Learning

So now I have all this data about the course material so far; how do I use this to make it better? I guess that all depends on how learning works. I need to answer, or at least make an educated guess about, questions like these:

How steep should a learning curve be? Is it safe to start with two syllable phrases and then increase rapidly with each lesson? Should I start with the easier initials and introduce the harder ones later on? How do you measure such steepness beforehand? I do have some ideas on how to measure it once I have enough data from students. One criterion could be that if a student gets four stars on average for a lesson, he should get two stars on the first attempt of a new lesson and reach four stars after an average of 2 more attempts per phrase.

If I need to learn the difference between two tones, which pattern is better? 11112222 or 12121212? Or should I “hide” the tones like in 1122344034140234?

Based on Surendran and Levows findings, I should focus on consonants, vowels and tones. Their relative values suggest 2/3rd, 1/6th and 1/6th respectively, but how do I express that in the course? Does it mean I should use more variation in initials? E.g. 4 different initials for each unique final? What other approach could I use?

Finally I should not just take into account what is most important in a language, but what’s both difficult and important. That of course depends on the native language of the student, which for now I’m assuming is English. This is one thing I could learn from the feedback data once students are practicing the course. I can start with an educated guess like the difficulty chart above.

Another approach could be to take a corpus of English text and find those aspects of pronunciation that are both different and have high functional load. Tones are a good example of that; they are only used in Mandarin and they have a high function load in that language. Of course with Chinese one could simply assume that everything is different, so you only need to pay attention to functional load.

Amazing; you just can’t hide unless you sacrifice pretty much everything.

And this was all relatively low-tech and with almost no access to the sort information a government can use (e.g. cellphone locations, passport registration at borders, ATM withdrawals, CCTV). Not to mention the stuff that’s coming in the next few years: mass facial recognition, CCTV online, everyone on Facebook, dirt cheap and ultra fast DNA sequencing, chip based public transport, better (international) interconnecting of databases, pattern/signature recognition in arbitrary (anonymous) data and accidental/ deliberate massive leaks from central databases. And last but not least: abundant cheap (online) labor to do all the work that can’t be automated.

It’s not about having nothing to hide, it’s really about not pissing off the wrong people. In a democratic state that usually* means obey the law (but don’t upset people involved in organized crime either) and don’t date stalkers.

* = you’re out of luck if your situation is bad form of unusual though…

Of course living in just one state is sooo 1984; so in practice it’s better not to piss off the wrong people anywhere in the world.

Most debate is still focussed on trying to reduce the amount of information that governments, corporations and friends have about you. I think that’s pointless; anyone with sufficient determination and resources can find you. Given how easy it is, it’s safe to assume that anyone with the (legal or otherwise) intention to do you serious harm has that.

The only people you keep out with that technique are those who “kind of like feel like” harming you and those who wish to do you only a little bit of harm; the first category is probably tiny and the second isn’t worth the sacrifice.

If you’re on the exhibitionistic side of the scale it’s a matter of minutes, but if you live a secluded life, don’t move around too much and only have 2 friends it’s not that difficult to find you either. You may be tempted to think you’ll be on the run and alert, but someone might catch you when you aren’t even thinking of running.

So as far as I’m concerned there’s no point in reducing the amount of information about you out there, unless you can get rid of all of it, which is impractical.

My point of view is that we need to adjust the rules of society to better deal with this new Age of Data. For example a higher priority on prosecuting stalkers or otherwise stopping them.

Let’s also prevent and cure problems related to false positives. Compensation for a false arrest could be a good start. And how about (yet another) central database, but this time with identify fraud and ‘false positive’ victims. A database that must be checked before taking any unpleasant action towards a person. I believe that is much more effective than trying to remove a piece of misinformation from thousands of (poorly) interconnected systems; it’s much easier to add than to remove information.

Of course more government and corporate transparency is never a bad idea and let’s not forget those pesky semi-government organisations like “social” housing corporations and public transport chip card companies.

But I’m not sure if there’s going to be a happy ending here. The world is becoming a Global Village, but this time it’s a nasty little village that you can’t run away from.

The goal isn’t to teach vocabulary or grammar; there are other apps, books and teachers for that. In theory you don’t need to understand a word you’re saying in order to pronounce it correctly. However I believe it’s useful and good for motivation when you learn something that you can see yourself using in the real world.

How big should a course be?

For practical and philosophical reasons, I’d like to turn that question around and ask how short it can be. My hypothesis is that after practicing X words, you’re able to pronounce most new words correctly as you encounter them. All I need to do is figure out what number X is. My initial guess is a few hundred.

Let’s take English as an example. Once you learn how to pronounce duck and love you should have no problem pronouncing luck and dove. Of course you’ll never be able to pronounce worcestershire sauce, but how often do you use that? It’s really about 20% of words that make up 80% of spoken language.

I assume the same thing applies to Chinese, albeit only work for Pinyin text. For digital text transcription is easy, but rest assured that if you want to read text in the psysical world: there’s an app for that.

So why do I think a couple of hundred words is enough to learn descent pronunciation? Initially it was just wishful thinking and intuition; I wanted to create 10 new lessons for my application in the next couple of weeks. Only an experiment will prove if I’m right or wrong of course, see below. But then I came across some good news on wikipedia:

Syllables consist maximally of an initial consonant, a glide, a vowel, a final, and tone. Not every syllable that is possible according to this rule actually exists in Mandarin, as there are rules prohibiting certain phonemes from appearing with others, and in practice there are only a few hundred distinct syllables.

Update 20:40: More evidence to suggest that X is around a couple of hundred, is that each character is one syllable which consists of an initial and a final (similar to vowel and consonant). There’s only 21 initials and 33 finals. Since most of the tone is expressed in the finals, that means there’s 21 initial plus 33 * 4 final sounds, so 153 sounds in total. That assumes all tones are used for each final, so the number is probably lower.

Ingredients

I plan to use four ingredients, most of which I still need to learn more about:

• The principle of Language Deconstruction (1,2) as advocated by Tim Ferriss. I.e. create an inventory of strategic words like I, you, we, is, want, must, go in, up, down and grammar like past tense and asking questions.
• Phonology matrices as I would call them. They describe all possible and existing sounds in a systematic way, based on the physics of our voice.
• The top few hundred frequent characters (syllables) or words (group of syllables)
• A bunch of standard phrases like hello and thanks

To be clear, I barely speak any Chinese myself. I did briefly study about 50 lessons of this course just to get a taste of language. As before, I will seek assistance from a native speaker to check the material I create, pronounce the phrases and to listen to and rate student pronunciations.

Test subjects needed
In order to find out if ten lessons is enough to get reasonably good at Chinese pronunciation, I devised a little experiment. I will present test subjects three unique sets of new words before, halfway and after the course. They need to pronounce the text without hearing it first. A native speaker then scores each word, where -1 means incomprehensible, 0 means OK and 1 means good or native speaker quality.

I’d be very happy if a newbe starts out with an average of -0.7 and ends with 0.3 with at least 80% of words above 0. I would need to create a benchmark with real people based on real situation to see which numbers make sense, e.g. the equivalent of the TOEFL scale.

If you’re interested in being a test subject, please send me an email at sjors@isimplifiedchinese.com. I estimate that following the full course and taking all three tests will take a couple of hours spread over a few weeks. In plan to start in early february.

Contrast in stead of frequency? (Update 20:40)

There might be another, possibly more effective, approach to using the most frequent characters. Surendran and Levow from University of Chicago’s Computer Science Department suggest in their paper to look at contrasts instead:

While frequency counts represent a measure of how much use a language makes of a linguistic unit, such as a phoneme or a word, it is often more important to consider not the units themselves but the contrasts between them.